طلعت بدر

صبح پنجشنبه که رفتم گلزار شهداء مدافع حرم، نگاهم به مزار شهید عفتی افتاد. ایستادم و درباره‌اش خواندم. فهمیدم پدرش جانباز بوده است. همین یک جمله کافی بود تا دلم بلرزد، گویی قصهٔ ایثار در این خانواده پایانی نداشت.

 کنار مزار شهید صدر زاده و شهید عفتی زیارت عاشورا می‌خواندم. فضای گلزار، آدمی را از هیاهوی زمین جدا می‌کرد و به آستانهٔ آسمان می‌برد.

در این میانه پیرزنی عصا به دست، هر قدمش را انگار باید از میان سال‌ها دلتنگی عبور می‌داد. آرام‌ آمد و کنار مزار نوه‌اش ایستاد؛ محمدحسین، شهید جوانی از دههٔ هشتاد.

 با زبان آذری، با همان لحن نرم و مادرانه‌ای که آدم‌ها با عزیزترین کسانشان حرف می‌زنند، گفت:«صباحین خیر اولسون بالام،محمدحسینم.» سلامی ساده، از جنس زندگی و عادتی عاشقانه‌.

 کمی آن‌سوتر، پیرمرد هم ایستاده بود و اشک‌هایش را پاک می‌کرد، آمده بودند نوه‌شان را ببینند، چه زیبا ما رأیت الا جمیلا ترسیم کردندبا چشمانی اشک‌بار، زیارت عاشورا می‌خواندم و به حضرت زینب سلام‌الله‌علیها فکر می‌کردم؛ به بانویی که پس از عاشورا نگذاشت حقیقت در هیاهوی روایت‌های تحریف‌شده گم شود. 

آن روز، گویی گوشه‌ای از همان رسالت را می‌دیدم؛ نه در خطابه‌ای بلند، بلکه در سلام کوتاه مادربزرگی به نوه‌اش. او با گفتن «صبحت بخیر محمدحسینم» ناخواسته از عشقی روایت می‌کرد که نمی‌خواست به فراموشی سپرده شود؛ عشقی که هنوز نام شهید را در زندگی روزمره بر زبان می‌آورد و او را در متن زندگی نگه می‌داشت.

وقت رفتن که رسید، پیرزن با همان دستی که عصایش را گرفته بود، برای نوه‌اش دست تکان داد، انگار با کسی خداحافظی می‌کرد که قرار نبود دیگر به خانه برگردد، اما هنوز نمی‌شد رفتنش را باور کرد.

آن روز، از گلزار شهدا تنها با یک عکس برنگشتم؛ با معنای تازه‌ای از زنده‌بودن شهدا برگشتم. گاهی زنده نگه‌داشتن نام یک شهید، نه در واژه‌های بزرگ، که در سلام هر روز مادربزرگی خلاصه می‌شود.

«صبحت بخیر محمدحسینم» برای من دیگر فقط یک جمله نیست؛ روایت عهدی است که دلتنگی نمی‌تواند آن را بشکند،حقیقتی است که تا وقتی کسی آن را به زبان می‌آورد، زنده می‌ماند.

 راز ماندگاری عاشورا نیز همین است، کسانی که نگذاشتند داغ به سکوت تبدیل شود و شهادت در گذر زمان از یاد برود.

و آن پنجشنبه، من شاهد بودم که چگونه مادربزرگی با عصایی در دست و داغی در دل، این حقیقت بزرگ را زندگی می‌کرد

طعم شیرین باقلوا 

تابستان که می‌شد، کوچه‌ی ما پر از هیاهو و خنده بود. دختر‌بچه‌ها لی‌لی بازی می‌کردند و پسر‌بچه‌ها با سینی‌های باقلوا در کوچه‌ها می‌چرخیدند.

من اما دنیای خودم را داشتم،سعی می‌کردم پول بیشتری جمع کنم تا وقتی سینی باقلوا از راه می‌رسد، سهم بیشتری از آن شیرینی خوشمزه بخرم. انگار تمام شادی دنیا در همان سینی خلاصه شده بود.

چه لذتی داشت آن لحظه‌ها! طعم باقلوا برایم فقط مزه‌ی یک شیرینی نبود؛ مزه‌ی تابستان بود، مزه‌ی روزهایی که خوشبختی به همین سادگی به دست می‌آمد.

هر وقت به آن روزها فکر می‌کنم، لبخند می‌زنم. گاهی چند سکه و چند تکه باقلوا برای ساختن زیباترین خاطره‌ها کافی است.

هنوز هم با یادآوری آن روزها، طعم شیرین باقلوا را حس می‌کنم و با شوق همان کودک دیروز، منتظر تابستان می‌شوم

صدای باران که به شیشه می‌خورد، آرام و پیوسته در اتاق می‌پیچد. قطره‌ها یکی‌یکی خودشان را رها می‌کنند و روی شیشه سر می‌خورند، ردی روشن از خود به جا می‌گذارند و دنیا را پشت سرشان کمی تارتر می‌کنند. این صدا مرا به روزهای دور می‌برد، فاصله مدرسه تا خانه طولانی بود. آن‌قدر طولانی که پاهایم از خستگی توان رفتن نداشتند. کیفم را روی شانه می‌انداختم و راه می‌افتادم. روزهای بارانی، تا به مدرسه برسم، گرمای دست‌هایم از بین می‌رفت. انگشتانم آن‌قدر سرد و بی‌حس می‌شدند که گرفتن مداد و نوشتن برایم سخت بود. دست‌هایم را به هم می‌مالیدم، با دهانم ها می‌کردم و دوباره می‌نوشتم؛ انگار باید پیش از نوشتن، دست‌هایم را از خواب سرما بیدار می‌کردم. به خانه که می‌رسیدم، لباس‌های نم‌دارم را عوض می‌کردم و دست‌هایم را روی بخاری می‌گرفتم. بعد، چای تازه‌دم از راه می‌رسید؛ داغ و خوش‌عطر. استکان را میان دست‌هایم می‌گرفتم، بخار چای بالا می‌رفت پشت شیشه مه گرفته اتاق باران همچنان می‌بارید، اما دیگر سردم نبود. آن روزها همیشه منتظر چیزی بودم؛ زنگ آخر، تعطیلی مدرسه، رسیدن به خانه. دلم می‌خواست باران زودتر بند بیاید و راه طولانی زودتر تمام شود. حالا نگاهم به قطره‌ای می‌افتد که روی شیشه سر می‌خورد و دلم برای پاهای خسته، انگشتان سرد و چای تازه‌دم آن روزها تنگ می‌شود. باران هنوز می‌بارد و من دیگر منتظر تمام شدنش نیستم. این بار، تماشایش می‌کنم.

نوشتهٔ «دامن چین‌دار» مرا به سال‌های کودکی برد؛ به روزهایی که خوشحالی، ساده‌تر از امروز بود. کنار خانه‌مان باغچه‌ای کوچک داشتیم؛ باغچه‌ای که برای من فقط چند گل و گیاه نبود، بلکه گوشه‌ای از دنیای کودکانه‌ام بود. عاشق بوی باغچه‌ها بودم؛ عصرها به آنجا می‌رفتم، میان عطر گیاهان می‌نشستم و با چیدن چند پنیرک، شیرین‌ترین لحظه‌های کودکی‌ام را زندگی می‌کردم؛ همان لحظه‌های ساده‌ای که هنوز بعد از سال‌ها، عطرشان در خاطرم مانده است. آن روزها برای خوشحال بودن چیز زیادی نمی‌خواستیم؛ یک باغچه، چند گل و یک عصر آرام کافی بود. حالا که بزرگ شده‌ایم، گاهی برای پیدا کردن حال خوب، راه‌های پیچیده‌ای را دنبال می‌کنیم؛ غافل از اینکه شاید بخشی از زیباترین شادی‌هایمان را همان‌جا، در کودکی، جا گذاشته‌ایم. شاید کودکی فقط یک دوره از زندگی نباشد؛ گاهی خاطراتش تا سال‌ها همراه ما می‌مانند و با یادآوری‌شان، دوباره لبخند را به قلبمان برمی‌گردانند. الهام‌گرفته از نوشتهٔ «دامن چین‌دار» https://meshcat1367.kowsarblog.ir/

​مهم‌ترین درسی که زندگی به من داد؛ سؤالی که هنوز ذهنم را درگیر می‌کند گاهی یک سؤال ساده، می‌تواند ساعت‌ها آدم را در سکوت فرو ببرد؛ سکوتی که در آن، گذشته را مرور می‌کنیم، انتخاب‌هایمان را دوباره می‌سنجیم و به درس‌هایی فکر می‌کنیم که زندگی، گاهی با بهای سنگین به ما آموخته است. همه‌ی ما اشتباه کرده‌ایم، انتخاب‌هایی داشته‌ایم، آدم‌هایی را از دست داده‌ایم و تجربه‌هایی به دست آورده‌ایم که شاید اگر زودتر می‌دانستیم، مسیر زندگی‌مان جور دیگری رقم می‌خورد. اما بعضی تجربه‌ها فقط، اتفاق نیستند؛ نقطه‌ی عطف‌اند؛ همان لحظه‌هایی که نگاه آدم را برای همیشه تغییر می‌دهند. راستی،مهم‌ترین درسی که زندگی در این چند سال به شما داده چیست؟ درسی که اگر زودتر یادش می‌گرفتید، شاید امروز زندگی‌تان مسیر دیگری داشت؟ بیایید تجربه‌هایمان را با هم قسمت کنیم؛ شاید یک جمله از میان نوشته‌های شما، چراغ راه کسی باشد که درست در همان نقطه‌ای ایستاده که روزی شما ایستاده بودید. شاید تجربه‌ی شما، همان درسی باشد که یک نفر هنوز فرصت یادگرفتنش را پیدا نکرده است.